Το βράδυ της 13ης προς 14η Σεπτεμβρίου του 1943, η Κέρκυρα κατακάηκε από βομβαρδιστικές επιθέσεις των Ναζί. Η Εβραϊκή συνοικία, το Δημοτικό Θέατρο, η Βιβλιοθήκη, ο ναός των Αγίων Πατέρων, τα κτίρια της Ζαμπέλη, το Δικαστικό Μέγαρο, όλα συντρίμμια.
Ήταν σαν κάποιος να αποφάσιζε όχι απλώς να καταστρέψει στρατιωτικούς στόχους, αλλά να ξεσβήσει τη μνήμη.
Κατά τη διάρκεια εκείνης ακριβώς της νύχτας, στο Ηράκλειο, στη Βιάννου, οι Γερμανοί δολοφόνησαν περίπου 500 ανθρώπους. Δύο πόλεις. Δυο διαφορετικά είδη θανάτου.
Υπάρχουν δύο πράγματα που θα έπρεπε να έχουμε κάνει ήδη, και τα θέτω για άλλη μια φορά δημοσίως.
Πρώτα, την ανακατασκευή του Δημοτικού μας Θεάτρου. Ένα αίτημα που ανέκυψε την εποχή που υπήρξε η προοπτική της κατασκευής του Λυρικού θεάτρου. Από τότε, είχα διατυπώσει την άποψη και είχα συνταχθεί στην πλευρά των συμπολιτών μας, που ζητούσαν να εξεταστεί κατά πόσο είναι ρεαλιστική η δυνατότητα της ανακατασκευής του Δημοτικού θεάτρου. Ας μας πουν οι τεχνικοί και το Τ.Ε.Ε κατά πόσο είναι εφικτή μια τέτοια κατασκευαστική παρέμβαση, λαμβανομένων υπόψιν και των μέχρι τώρα ενεργειών του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας.
Δεύτερο, θα έπρεπε να προχωρήσουμε στην αδελφοποίηση με το Δήμο Βιάννου , ώστε να πραγματοποιούνται κοινές ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης και με τελικό σκοπό να συμπορευτούμε και οι δύο πόλεις στην απαίτηση- διεκδίκηση των Γερμανικών αποζημιώσεων.
83 χρόνια μετά, έχουμε χρέος να θυμόμαστε όχι από νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά από σεβασμό στους νεκρούς και ευθύνη απέναντι στους ζωντανούς.