Η ενότητα όλων απαραίτητη απέναντι στις παγκόσμιες εξελίξεις
του Αλέξανδρου Αυλωνίτη*
Ας ξεκινήσουμε με τα προφανή: Κανείς δεν δικαιούται να απαξιώνει διεθνείς θεσμούς, κανείς δεν δικαιούται να υποβαθμίζει το Διεθνές Δίκαιο. Ούτε και είναι δυνατόν εκλεγμένη κυβέρνηση χώρας να επικροτεί την ωμή επέμβαση των ΗΠΑ στα εσωτερικά της Βενεζουέλας, με επιχείρηση που οδήγησε στην απαγωγή του αρχηγού κράτους.
Η επέμβαση αυτή είναι μόνο η αρχή, όπως γρήγορα αποσαφήνισε ο Τραμπ. Έπονται Κούβα και Κολομβία ενώ το βλέμμα της επεκτατικής πολιτικής του Τραμπ φτάνει μέχρι και την Γροιλανδία, αδιάφορο αν ανήκει στη Δανία, αδιάφορο αν αποτελεί έδαφος της ΕΕ.
Τι θα πράξει σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση των «προθύμων» του Κυριάκου Μητσοτάκη; Θα χαιρετίσει έμπλεη χαράς την απόφαση των ΗΠΑ να παίξουν το ρόλο του σερίφη του πλανήτη; Γιατί οι κίνδυνοι για ευρωπαϊκό έδαφος είναι ορατοί. Μόλις στις 6 Ιανουαρίου, ανήμερα των Θεοφανίων, οι αρχηγοί κρατών της Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Πολωνίας, Ισπανίας, Μ. Βρετανίας και Δανίας, εξέδωσαν κοινό κείμενο στήριξης της Γροιλανδίας, υπενθυμίζοντας ότι αποτελούν όλοι μέλη του ΝΑΤΟ και ότι η Γροιλανδία και η Δανία ανήκουν στο λαό τους και μόνο αυτοί θα αποφασίσουν για τα δικά τους θέματα. Η Ελλάδα της δημοκρατίας και της περηφάνειας, πάλι απουσιάζει από την κοινή δήλωση, πάλι αποδεικνύει πόσο βαθιά και ολοκληρωτικά υποτελής είναι σε ξένα συμφέροντα. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός αρκέστηκε σε μια αναδημοσίευση στα κοινωνικά δίκτυα, γράφοντας ότι συμφωνεί. Και αφού συμφωνεί γιατί δεν συνυπογράφει εξαρχής το κείμενο;
Αλλά, από ποιον ζητώ τήρηση της νομιμότητας και του Διεθνούς Δικαίου;
Από μια κυβέρνηση που έχει χαρακτηρίσει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αριστεροκρατούμενο; Που έχει καταπατήσει αναρίθμητες φορές το Σύνταγμα στην πατρίδα μας;
Που δίνει γη και ύδωρ στον επικηρυγμένο Νετανιάχου και δεν βρίσκει μισή κουβέντα να πει για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Που έστρεψε τα ΜΑΤ ενάντια στις ειρηνικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη;
Που σπεύδει πρώτη να δώσει στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, γιατί πρέπει να συμμορφωθεί με τις «άνωθεν υποδείξεις»;
Η παγκόσμια κατάσταση όπως διαμορφώνεται ελλοχεύει κινδύνους, η καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου και η ασέβεια στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και στα ανθρώπινα δικαιώματα, θα δημιουργήσει θύελλες σε όλη τον πλανήτη. Γι’ αυτό και η επίσημη θέση της Ελλάδας μας βάζει σε περιπέτειες.
Δεν εκφράζει, παρά ελάχιστους, ο Πρωθυπουργός της χώρας όταν κάνει δηλώσεις υποτέλειας που προκάλεσαν μάλιστα και άμεση αντίδραση από τον ΥΠ.ΕΞ. της Βενεζουέλας. Δεν προσφέρει καθόλου καλές υπηρεσίες και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών, όταν ανοίγει θύρες σε μελλοντικές παραβιάσεις, μέσα από ένα κρεσέντο πολιτικού αμοραλισμού.
Οι προοδευτικοί πολίτες γνωρίζουν ότι η κατάσταση στην πατρίδα μας έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Κανείς μας δεν αισθάνεται περήφανος από τις συνεχείς παραβιάσεις νόμων και Συντάγματος, γι’ αυτό και γιγαντώνονται κινήματα πολιτών και φωνές που απαιτούν το αυτονόητο: αλλαγή πορείας.
Απέναντι σε αυτή την νεοταξική πολιτική του Μητσοτακισμού η ενότητα είναι μονόδρομος. Κατακερματισμένες δυνάμεις, πεισματικά αρνούμενες να χάσουν καρέκλες και οφίτσια, το μόνο που προσφέρουν είναι την επικράτηση του καθεστώτος Μητσοτάκη για άλλη μια θητεία.
Και μπορεί ο Τραμπ να θέλει να κάνει «την Αμερική μεγάλη ξανά», αλλά ο Μητσοτάκης αυτό που δείχνει προς ώρας είναι η άνευ ανταλλάγματος (για τους πολίτες γιατί για τον εαυτό του είναι άλλη κουβέντα), παράδοση των ύστατων ασημικών της χώρας σε μεγάλα συμφέροντα, είτε αυτά λέγονται παραλίες, είτε ορυκτός πλούτος, είτε ελεύθεροι χώροι.
Γι’ αυτό επαναλαμβάνω: Μονόδρομος η ενότητα, το «καμπανάκι» χτύπησε και μάλιστα ηχηρά. Και το μήνυμα έχει σταλεί προς όλες τις κατευθύνσεις.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Documento της Κυριακής 11 Ιανουαρίου 2026